Boudewijn Stal

Ik zie rond in de wereld, wat een “oojaatje” toen ik het verhaal van Wiendelt las… maar bij het schrijven van dit stuk zie ik letterlijk rond in de wereld, daarover later meer.

Toen mijn ouders (Dineke en Lucas, beide nog gezond en wel), toen nog wonend in Duitsland uit elkaar gingen, besloot Dineke met mijn zussen Judith, Sofie en mij terug te gaan naar Groningen. Inmiddels had ik het eerste jaar van de daar net opgerichte Waldorfschule doorlopen, waarop de Vrije School (de kleuterschool in het stadspark had ik daar ook doorlopen) een logische keuze was. 3^de klas Hoornsediep was het startpunt. De chemie tussen de lerares was ver te zoeken en de achterstand te groot waardoor het 5de jaar van overdoen een feit was. Zo kwam ik in de 5^de klas terecht in de Merwedestraat bij Klaas Slotema. Daar zijn dan ook de meeste herinneringen van de lager school blijven hangen. Denk aan het eindeloze jojo-en op het plein, euritmie, bijlessen, het overlijden van de gymleraar,  het 3-koningenspel, de affaire “help ons Digna” zoeken rondom het zwembad “de Papiermolen”, blok(pfff)fluiten enz. en ons eerste contact met onze toekomstige mentor. Ignace kwam aan het einde van klas 7 op audiëntie. Ik herinner me nog dat Ignace, naast mentor ook de Franse leraar was en het verhaal voordroeg “Corbeau et le Renard”. Meteen toen dacht ik al, dat ga ik nooit begrijpen. Maar het was wel het startsein voor de bovenbouw. De 8^ste klas in de Wassenbergstraat, samenvoeging van een aantal 7^de klassen, startsein voor deze reunie. Hoe mooi! Ik zie nog regelmatig het grote blauwe toegangshek naar het deels overdekte schoolplein. Een van mijn 2 trotsen woont schuin tegenover dat hek op kamers.

Thomas, inmiddels 21 jaar en studerend aan de Hanze in Groningen. Mijn andere trots, Josefien 23 jaar, politieagent in Hoogeveen/Meppel en wonend in Assen, vlakbij het middelpunt van de vele Assernachten tijdens TT bij de familie Moes. Ik kan me niet bedenken wanneer we als school verhuisd zijn, maar onze volgende stap naar de laatste fase bovenbouw was de Merwedestraat. Het karakteristieke gebouw op de hoek. Vele herinneringen als namen en gezichten van alle klasgenoten, leraren, koper slaan, colbert naaien, spinnen, gymmen, het handenschudden bij het binnen treden van elke les,( Iets wat ik zelf nu nog doe, altijd op z’n minst een hand schudden), eind-presentatie (het tweede weekend door toen fanatiek roeien niet bijgewoond), kunstgeschiedenis met Jan Erik (die ik nog regelmatig zie en spreek), het zingen tijdens advent op de trappen, ook de woeste verhalen over de treinreizen van en naar Meppel. De eerste ervaringen van op kamers wonen van o.a. Martijn (ik zie de kamer op de Meeuwerderweg nog voor me en later Wiendelt boven “de Keizer” in de Kromme Elleboog, man wat een loft) Zo kan ik nog wel ff doorgaan… Het einde van de 12^de klas werden de getuigschriften en vervolg adviezen uitgedeeld, nou dat was niet bepaald om trots op te zijn. Het vele sporten had toch iets zijn sporen laten zien. Maar zoals vele van onze klas ging ook ik naar het NAC en deed ik HAVO-ster. 4 en 5 in 1 jaar, wat ik vervolgens in 2 jaar heb gedaan, discipline en concentratie was toch een dingetje… Naast de vele schoolreisjes en trainingskampen op Schiermonnikoog ging ik in het 2^de jaar van de HAVO werken op Schier. Want ooit zei ik “als ik later groot ben en mijn rijbewijs heb dan wil ik taxi chauffeur worden op Schiermonnikoog” en zo geschiedde. Ook na het behalen van mijn diploma bleef ik op Schier. Want uitloting van fysiotherapie in Groningen en de drempel van opleiding verpleegkunde hield mij op Schier, wat leidde in 1994/1995 tot het vervullen van de dienstplicht. Intussen had ik een eilandse vriendin wat me meer en meer op Schier hield. Na kort bij hotel van der Werff te hebben gewerkt, ben ik gaan werken bij de fietsenverhuur achter de VVV. Want naast roeien was fietsen een hobby en had ik dus al snel een klik met dat werk. In 1999 trouwde ik met Sonja, met Remy als ceremoniemeester en in dat zelfde jaar werd Josefien geboren. In 2001 volgde Thomas.  In 2002 voorzag ik de toekomst niet in de fietsen en besloot ik na een stage op Vlieland mijn eigen bedrijf te starten. Boudewijn ging als glazenwasser het eiland over. De creativiteit en vrijheid van het ondernemen lag me wel en van 1 naar 2 klanten, van 2 naar 3 enz, van 0 naar 16 man sterk team ontstond SchierGlas en Schierlinnen. Na 19 jaar, in  2012, strandde helaas de relatie. Een moeilijke tijd voor de kinderen en mijzelf. De zorg en aandacht voor de kids en het steeds groter worden van het  bedrijf hield me scherp en bezig. Naast mijn werk deed ik ook vrijwilligerswerk, zo was ik 9 jaar bode en nog steeds drager bij de begrafenisvereniging, bestuurslid van de VVV en bemanningslid op een reddingboot. Gelukkig trof ik op het eiland Inge en samen met haar 3 kinderen hebben we het mooi met elkaar. De groei van mijn bedrijf zette me ook aan het denken; past het nog wel bij me?, mis ik niet de aansluiting met klant en team?, hoelang wil ik nog dag en nacht “aan” staan? Want de economische omstandigheden waren (ook in Coronatijd) onuitputtelijk. Maar mijn energie niet… ik bleef stoeien.

Toen deed zich in 2020 de kans voor, ik kreeg de kans om mijn steven te wenden en besloot mijn bedrijf te verkopen om als beroepsschipper bij de Koninklijke Nederlandse Redding Maatschappij (KNRM) te gaan werken, als vrijwilliger was ik inmiddels 22 jaar actief. Een landelijke vrijwilligers organisatie met een aantal beroepskrachten, waarvan ik er een mag zijn en dat op het aller mooiste plekje van Nederland, dit schrijvend in het mooiste kantoor van Nederland, want…. ik zie rond in de wereld!
Lieve allemaal wat kijk ik uit naar 5 juni…