Shirina Engelen

Wat een leuk bericht dat er een reünie op komst is. In deze lastige tijden een mooi vooruitzicht. De vraag om je persoonlijke verhaal te delen, was eentje om over na te denken. Het is een leven geleden, mijn leven in Groningen. Niet altijd iets, om met plezier aan terug te denken. Maar Groningen bleef altijd in mijn gedachten. Jammergenoeg was er in der tijd niet iets als FB of Whatsapp. Dat was fijn geweest om contact te houden. Op die leeftijd te verkassen naar de andere kant van het land, was geen pretje.Mijn leven in Brabant en nu Limburg was een leven van veel downs maar gelukkig ook ups.
Heel langzaam komen er nu meer rustmomenten en iets minder, momenten van moeten te overleven.

Nog op school, Vrije School Brabant destijds, werd ik moeder. Moeder worden op zo een jonge leeftijd is niet niks. Maar ons mooie gezin, nu, is het bewijs dat het kan. Ik heb hierdoor mijn laatste twee jaren van de bovenbouw niet veel op school gedaan. Wel heb ik kunnen slagen en ben daarna, na een jaar alleen voor de kinderen gezorgd te hebben,  naar het EDAC gegaan om in twee jaar mijn VWO te doen.

Omdat ik er alleen voor stond met de kinderen heb ik vooral gewerkt, toen de kinderen klein waren. Zo was ik conciërge, poetste ik bij mensen thuis en werkte in op kinderdagverblijven.Ik was inmiddels iemand tegengekomen en getrouwd. Hierna ging ik studeren. Mijn jongste dochter was inmiddels drie jaar. Tijdens mijn studie, werd onze oudste dochter ernstig ziek, een hersentumor, en dat maakte dat ik moest stoppen.
Zoals het dan soms gaat in zo een traject, hield mijn huwelijk geen stand. Ik kwam weer alleen te staan en heb toen mijn huidige man ontmoet. Hij bracht twee adoptie kinderen mee in ons huwelijk. Omdat hun adoptiemoeder niet voor hem wilde zorgen, kwam de jongste daarvan definitief in ons gezin. Dat was een heftige tijd voor ons allen. Onze jongste telg overleed voor zijn geboorte en sloeg een gat van rouw, in ons gezin. Hiervan opgekrabbeld, hebben we onze kinderen geprobeerd een zo stabiel mogelijk nest te bieden. Ze gingen allen naar de Vrije school. Vervolgens niet allemaal naar de Bovenbouw, omdat in die tijd het steeds normaler werd ook andere scholen te bekijken. Ze vervolgden allen hun studies in achtereenvolgens; Nijmegen (Uni), Tilburg (HBO en MBO), Utrecht( HBO) en Eindhoven (MBO).

Vorig jaar is onze laatste dochter nog mee verhuisd naar ons mooie plekje in Limburg. Hier proberen we een thuis te creëren. Al onze dieren na 15 jaar bij huis en eindlijk een plek om rust te vinden. Gelukkig komen de kinderen regelmatig langs om ook mee te genieten. Want jeetje wat is het een gemis , ze niet meer bij me te hebben. Ze hebben inmiddels allemaal hun eigen plekje met huisje, boompje en natuurlijk beestje en partner. Heerlijk om te zien.
Als het geluk ons blijft toelachen, worden we in de komende jaren opa en oma. Iets waar we heel blij mee zijn.

Wat mijzelf betreft, ik ben vier jaar geleden gaan kijken, wie ik zelf nog was. Na dit alles, was dit een zoektocht. Want wat wilde ik. Werken met kinderen, had ik erg lang gedaan en daar genoot ik ook van. Ik was in de 15 jaar daarvoor postbode geweest. Dit was goed te combineren met thuis. Maar dit was niet iets wat ik zou kunnen blijven doen tot mijn pensioen. Zo’n 24 jaar geleden werd ik namelijk ziek. Na veel onderzoeken en niets kunnen vinden kwam veel later de diagnose;Fibromyalgie. Hoewel het beestje nu een naam heeft en ik hier, rekening mee moet houden, ben ik niet van plan dit mijn leven te laten regeren. Met veel rust nemen en op tijd voor mezelf zorgen, lukt dat aardig. Ik had mezelf een jaar gegeven om te onderzoeken wat ik wilde. Na dat jaar kwam ik een vacature tegen voor een opleiding in de gehandicaptenzorg. De hele zomer heb ik hem laten liggen en daarna, met de hulp van mijn zoon en schoondochter, gesolliciteerd.

Met onze jarenlange ervaring in de jeugdhulpverlening (met onze jongste zoon en onze dochter), dacht ik dat ik wat te brengen had. Ik was zo goed als meteen aangenomen en vanaf dec 2017 ben ik aan het studeren en werken in de gehandicaptenzorg. Ik doe een duaal opleiding voor persoonlijkbegeleider en verpleegkundige. Hiervoor werk ik als leerling en doe ervaring op , op verschillende woonhuizen. Ik vind het werk erg interessant. Het meeste trekt me de diepgang en het zoeken naar de vraag achter de vraag. Het stuk ontwikkelingsleeftijd en gedragskunde, is iets wat me erg interesseert en waar ik nadien nog in verder wil. Natuurlijk brengt het werken met onze cliënten ook iets anders. Het onvoorwaardelijk vertrouwen te kunnen krijgen van deze mooie mensen, is erg bijzonder. Dit alles kan enkel door de immense steun van mijn man en kinderen. Deze herinneren me er steeds weer aan hoe waardevol het is.

Mijn dieren zijn mijn passie. Jaren geleden zijn we begonnen met het houden van paarden, ergens op een stuk grond, ver van huis. Jaren lang heb ik jongeren met een beperking geholpen dmv de paarden. Toen daar het punt kwam dat bijna al onze kinderen het huis hadden verlaten, was de vraag hoe verder. Vooral mijn man had de drive om verder te gaan. Ik kon het bijna niet meer opbrengen. Nu een jaar na de verhuizing, wil ik niet anders meer. Het houden van onze dieren bij huis, heeft het makkelijker en beter gemaakt.

Onze paarden, honden, vissen, vogels, kippen en de kat, maken ons leven compleet. Het is hard werken, met een onregelmatige baan ernaast voor ons beiden, maar het is mooi en we kunnen ervan genieten. Soms loop ik buiten heel laat op de avond en zie de sterren. Dat is een moment waarop alles even stilstaat en ik me realiseer, dat dit is waar we het allemaal voor doen……..

Lieve groeten, Shirina Engelen

Mijn trots, mijn oudste zoon Nick, 31 jaar:

Onze middelste zoon Gary, 25 jaar:

Onze jongste telgen Rodrès en Chloë, 20 en 21 jaar:

Hieronder mijn meiden en ik. Mijn oudste dochter Rebecca (rechts) is 29 jaar. Daaronder mijn man en ik en de andere foto’s zijn een reflectie van ons leven. Ons mooie paradijsje in Limburg en mijn grote liefde, onze dieren. Daar ligt mijn passie.