In het najaar van 2020 waren Wendi en ik bezig met het maken van een lijst met oud klasgenoten om te kijken of we ergens “na corona” een reünie zouden kunnen organiseren. We dachten beiden met zo veel plezier terug aan onze bovenbouw tijd dat we dat graag nog eens met de rest zouden willen delen.
Dat Wendi en ik elkaar na al die jaren weer tegen kwamen, kwam waarschijnlijk ook voort uit onze goede herinneringen aan die tijd. Onze dochters ontmoeten elkaar op een open dag en belandden uiteindelijk ook bij elkaar in de klas. Zo kwam ik de afgelopen jaren veel oud klas-en schoolgenoten tegen. Want mijn dochters bewandelden net als ik de hele vrije school vanaf kleuters tot nu 9e en 11e klas.
Al die jaren heb ik door hen mijn eigen schooltijd met andere ogen terug kunnen zien, van de pinksterbruid en bruidegom met Wiendelt bij de kleuters, tot alle andere jaarfeesten en de Ardennenreis, stages enz. Eerlijk gezegd is er maar weinig veranderd. Nog steeds die zweverige types op blote voeten en met macrobiotische smakeloze baksels. Maar ook nog steeds zo veel bezieling en bewust zijn en mogen zijn wie je bent en worden wie je bent. Met terugwerkende kracht kan ik via mijn kinderen mijn schooltijd opnieuw beleven.
Mijn herinneringen gaan vooral over de vriendschappen en het plezier. Bepaalde lessen springen er uit zoals de kunstgeschiedenislessen van Jan Erik, de periode over de Franse Revolutie van Ignace en handwerken met Emmy en o ja, natuurlijk: koper meppen en manden vlechten met Anton Klein!
Maar mijn bovenbouw-tijd staat vooral ook in het teken van het overlijden van Marieke. Sinds de onderbouw was zij mijn vriendin en ook al wisten we altijd dat Marieke niet oud zou worden, het was een ongelofelijke schok toen ze er niet meer was.
Ik heb altijd contact met haar moeder gehouden tot september 2015 toen ze overleed. Samen met onder andere Remi en Wiendelt en Martijn hebben we toen bloemen gestuurd.
Tijdens Marieke’s uitvaart las Maria de tekst die mijn moeder en ik vertaald en bewerkt hadden van een lied van Queen, Teo Toriate:
Nu je er niet meer bent
Hoef je je niet af te vragen
Of we aan je denken
We zijn sterk
en wenden ons hoofd niet af
dezelfde maan schijnt
dezelfde wind waait
voor ons allemaal
en tijd speelt geen rol
voor ons zul je blijven
wie je was
Hoewel je er niet meer bent
is het net
alsof jij de bloem vasthoudt
die ons ontroert
er groeit nieuw leven
zoals dezelfde zon schijnt
zoals dezelfde bloemen bloeien
en tijd speelt geen rol
voor ons zul je blijven
wie je was
Nu je er niet meer bent
luister naar ons lied
en denk aan ons
zoals wij aan jou denken
de nachten worden langer
maar de dromen blijven komen
we hoeven alleen
onze ogen te sluiten
om jou voor ons te zien
zoals je was
voor altijd
Laten we elkaar goed vasthouden
als de jaren verstrijken
laat in de stilte van de nacht
onze kaars altijd branden
laten we de lessen
die het leven ons leerde
nooit vergeten
Voor mij zal ze altijd blijven wie ze was en we houden elkaar stevig vast, terwijl wij doorgaan met onze levens. Misschien komt het door deze gebeurtenis, maar mijn beste vriendinnen zijn nog steeds oud-klasgenoten. Met veel van hen heb ik nog contact.
Na de bovenbouw ging ik in één jaar HAVO doen op het NAC. Ook weer met een heel aantal mensen van de bovenbouw. Alsof we gewoon samen een deurtje verder gingen. Helaas werd ik vlak voor de examens ziek en kon ik dus geen eindexamen doen. Nog een keer zo’n jaar zag ik niet zitten. Dus ben ik uitzendwerk gaan doen en heb ik gewacht tot ik toelatingsexamen kon doen voor de universiteit. Zo lang als ik mij kon herinneren wilde ik al rechten studeren en dat heb ik ook gedaan. Het was best pittig zonder VWO-achtergrond dus ik deed er een jaartje langer over maar ik vond het erg leuk.
Aan het eind van mijn studie ging ik in Maarssen samen wonen met Jaap. Een jaar later trouwden we en gingen we in Zeist wonen. In 2004 werd onze oudste dochter Imme geboren en twee jaar later kwam haar zusje Mare. Begin 2007 verhuisden we terug naar Stad en zo belanden mijn meisjes dus op mijn oude school.
In juni 2018 vertelde Jaap me dat hij van me wilde scheiden. Het was een nachtmerrie waar ik in terecht kwam. Hij bleek al een half jaar een andere vrouw te hebben, een dubbelleven te leiden en met haar verder te willen. Mijn werk bij de Provincie Groningen heeft me overeind gehouden samen met Bas, mijn ex-vriendje die ik 20 jaar niet had gezien en die ik plotseling tegenkwam bij de apotheek. Hij bleek vrijgezel en al jaren vlakbij te wonen. Met hem kon ik af en toe even ontsnappen uit de ellende van de scheiding die ik niet wilde. Ik moest mijn meiden gaan delen en dat vond en vind ik afschuwelijk. Nu, bijna drie jaar later ben ik weer een beetje op mijn pootjes terecht gekomen. Bas heeft geduldig op me gewacht en we maken nu plannen om ergens begin volgend jaar samen te gaan wonen.
Links Maud, de dochter van Bas , in het midden Mare en rechts Imme
Ik hoop dat we, als de pandemie achter de rug is ook weer samen op reis kunnen. Onze laatste reis was naar Bali en Australië waar ik getuige mocht zijn van het huwelijk van Martine Hebels die haar geluk vond als Zoë Wright met haar Jim.
Ondertussen werk ik al 14 jaar bij dezelfde werkgever in de ene na de andere leuke functie. Soms als jurist, soms als programmamanager of projectleider. Vooral als het politiek spannend wordt en ik kan bestuurders adviseren, dan zit ik op mijn plek.
Ik woon nog graag in Stad, mijn broer al jaren in Rotterdam. Hij heeft drie kinderen en werkt als arts voor verstandelijk gehandicapten. Met mijn ouders gaat het goed. Zij wonen nog steeds in Oldekerk en ik zie hen haast wekelijks.
Nienke
Geef een reactie