Hallo Ignace, oud-klasgenoten,
Mijn geschiedenis op de Vrije School begon halverwege de 2e klas lagere school in Meppel. Op dat moment woonden we in Hoogeveen, waar ik ook geboren ben, net als mijn broer Misjah en mijn broertje Guido. Het begin van een schoolleven lang reizen.
Ergens rond februari 1982 maakte ik kennis met mijn nieuwe klasgenoten. Hoewel ze ongetwijfeld heel lief en aardig waren, heb ik de eerste dagen alleen maar gehuild. Ik miste mijn vriendjes en vriendinnetjes zo enorm! Er kwam geen zinnig woord uit. Later heb ik Sanne, Sjoukje, Florian, Bram, Rachel, Joost, Yves en vele anderen (Marc zeker niet te vergeten) natuurlijk heel goed leren kennen, maar mijn heimwee naar mijn oude omgeving speelde me erg parten. Onder de liefdevolle leiding van Meester Wim kwam het na een tijdje aardig goed. Hoewel, de heimwee heeft me nog lang parten gespeeld. Na een jaar verhuisden we met het gezin naar Meppel, waar mijn ouders na een jaar of 2 gingen scheiden. Een verdrietige situatie die ook veel impact had op mij. School vond ik heel erg leuk, en ik heb genoten van het rekenen in de klas en de verhalen die elke dag centraal stonden. De Romeinse, Germaanse en Griekse mythen en sagen hebben grote indruk gemaakt, en ik hou er nog steeds van erover te lezen (Stephen Fry is bezig met een hilarische en fascinerende serie boeken hierover, aanrader!).
Toen we na de 7e klas en 2 jaar cito-toetsen doen de middelbare school voorgeschoteld kregen, bleken mijn ouders voor de verandering tamelijk eensgezind te zijn in hun keuze om mij naar de bovenbouw in Groningen te laten gaan. Mijn broer zat er ook al op en had vaak grote verhalen over de meesters Rob, Gerrit en Anton. Wat ik toen niet wist maar me snel duidelijk werd was, dat ook Bram, Yves en Sanne hun broers in dezelfde klas als mijn broer hadden en dat die jongens het imago van de “Meppelers” tamelijk stevig hadden neergezet. Aan die verwachtingen kon en wilde ik niet helemaal voldoen, hoewel enkele klasgenoten het heerlijk leken te vinden soms los te gaan in baldadigheid, to put it mildly… Het waren lange dagen met veel reistijd en knokken om de stiltecoupes met de jongens, en in het begin met de ouderejaars. Wat handig bleek was dat ik tijdens de reis vaak een groot deel van mijn huiswerk kon doen. Het heen en weer schokken van de trein (we spreken eind jaren 80, begin jaren 90 immers…) heeft wonderen gedaan voor het ruïneren van mijn handschrift, maar de haast om het snel af te krijgen zal ook een rol hebben gespeeld.
Over de herinneringen aan de schooltijd zal het tijdens het Pinksterweekend ongetwijfeld genoeg gaan, daar zal ik het nu niet teveel over hebben. De klas vond ik een hele fijne samenstelling, Meppel + Emmen (mijn nicht Nelleke!) + Groningen, hoewel ik in het begin zwaar onder de indruk was van het hoge kennisniveau van de club Groningse klasgenoten (de rijtjes voor de naamvallen bij Duits dreunden jullie zo op!! Oei…). Onderling klikte het in mijn herinnering vaak heel erg goed. Vreugde en verdriet lagen in die 5 jaren op de bovenbouw voor mijn gevoel vaak dicht bij elkaar. Het vertrek van Shirina, Sanne en Yves en later van Zoey na de 11e, en het overlijden van Marieke staan hierbij in mijn geheugen gegrift. De komst van Quintine naar onze school herinner me ik ook heel erg goed, vanwege de lol en vreugde die dat me bracht. Het sporten op en buiten school was, naast muziek en lezen, mijn lust en mijn leven. Ook daar hebben vreugde en verdriet best dicht tegen elkaar aan gezeten. Op die golven heb ik me niet altijd fijn gevoeld en dat is in de jaren daarna een terugkerend thema gebleken.
Wat betreft leraren heb ik veel herinneringen aan Gerrit (die vond dat we veel te veel kletsten allemaal, totdat we met z’n allen een hele les stil waren….en wat vertelde hij altijd mooie verhalen!), gymleraar Berend en aan Baukje met haar Nederlandse les, als opvolgster van Ruud (aan wie ik laatst vreselijk moest denken toen ik in de buurt van Ulm was). En er was iets met onze klas en muzieklessen, en aardrijkskunde….op de een of andere manier was dat niet echt een match.
Na de Bovenbouw bleek ik net genoeg te hebben opgepikt om naar het NAC in Groningen te mogen: HAVO-sprint, hoewel het advies was om daar 2 jaar voor uit te trekken. Gesmeekt heb ik, en gelukkig mocht het (met succes). Daarna ging ik in Groningen op kamers en deed ik nog een jaartje NAC (VWO-sprint). Daarna ben ik geschiedenis gaan studeren op de rijksuniversiteit in Groningen en ben ik eind 1999 afgestudeerd, specialisatie Oost-Europese Geschiedenis. Zou het door de Praag-reis zijn gekomen? Tot 2014 heb ik in Groningen gewoond, tot 2004 als hetero en daarna ben ik in een soort van tweede (veel leukere) puberteit terecht gekomen waarbij ik de gayscene en de mij veel beter passende vrouwenliefde leren kennen. Na alle ups and downs op dat gebied ben ik in 2014 naar Arnhem verhuisd en ben ik mijn grote liefde Annemarie tegen het lijf gelopen. Sinds 2015 wonen we samen in Apeldoorn, met onze 3 katten Mats, Nellie en Igor, op loopafstand van paleis Het Loo.
Het sporten is nog steeds een grote hobby van me (hardlopen, golf) en muziek luister ik nog steeds graag, naar concerten en theater gaan ook, en o ja, ik werk ook nog, bij ingenieursbureau BOOT in Veenendaal, als strategisch adviseur. Daarnaast zijn Annemarie en ik steungezin, doe ik vrijwilligerswerk bij de bibliotheek en proberen we de allerleukste tantes die er maar bestaan te zijn voor onze nichtjes en neefje.
Foto’s hieronder: Opgelucht, trots en moe na mijn eerste en enige marathon (Valencia, met Nelleke)
Toevoeging door Ignace: ik vond op internet nog dit interview met Maria.
Geef een reactie