Hedi Rijpstra

Hallo allemaal!

Wat ontzettend leuk om jullie verhalen te lezen. Over hoe het een ieder is vergaan maar vooral ook de herinneringen aan de Vrijeschool periode.

Een feest van herkenning, sommige herinneringen waren naar de diepte verdwenen en kwamen weer naar boven door de verhalen. Voor mij is de Vrijeschool periode een hele fijne periode geweest waar ik graag aan terug denk.

Hoe het begon

Mijn ouders (Martin en Kiki) beiden kunstenaar leerden elkaar kennen op de Minerva. Zij verhuisden in 1972 vanuit Groningen naar een klein boerderijtje met een groot stuk land in Roodeschool. Nog steeds wonen zij daar en is het stuk land veranderd in een prachtige wilde tuin met heel veel verschillende bloemen, planten en bomen.

Tjalling (mijn broertje) en ik groeiden op in een gezin met een vrije opvoedingsstijl wat daarmee best in tegenstelling was met de andere meer traditionele gezinnen in Roodeschool. Daardoor sloten wij niet helemaal aan bij het traditionele basisschooltje en kozen mijn ouders voor onderwijs 10 km verderop in Oldenzijl. Een school met 15 kinderen  gerund door twee leerkrachten waar wij vooral veel leuke dingen deden naast het leren. Voor de vervolgstap naar het voortgezet onderwijs werd het uiteindelijk de 7de klas aan de Merwedestraat in Groningen. Mijn ouders waren geheel niet antroposofisch (nu wel). Het was mijn moeder die aanvoelde dat deze school weleens goed bij mij zou kunnen passen.

De Vrijeschool (onderbouw)

Ik kwam in de 7de klas voor het eerst in aanraking met Vrijeschool dingen zoals een hand geven bij de deur. De spreuk met elkaar opzeggen, vormtekenen, zingen, tafels en werkwoorden gezamenlijk opdreunen, de mooie verhalen die werden verteld en het met de klas opvoeren van een toneelstuk. De tafels stonden twee aan twee in rijen. Eigenlijk vond ik het er best streng met wat ik gewend was, maar vooral voelde ik mij er thuis. Ik hield van de structuur de manier van leren en van de creativiteit. Leuke herinneringen uit die periode zijn de slappe lach tijdens de uitvoering van het toneelstuk, het vuurspringen bij het SintJansfeest, de werkweek, klasseavond en vooral de vriendschappen die ontstonden met Jarka, Johanneke, Marleen en vooral met Deborah. Bij Deborah logeerde ik vaak en graag in het kattenpension van haar ouders en ging ik voor het eerst met hun op vakantie naar Frankrijk.

De bovenbouw

Door naar de bovenbouw een nieuwe klas met nieuwe leerlingen en leraren. Een greep aan herinneringen aan deze periode:

Duits van Ruud met Ottos mops. Gerrit Korteweg met Kaspar Hauser en later je eigen huis ontwerpen. Koper slaan en rietvlechten. De verhuizing naar de Merwedestraat. Rob Floor die zo enthousiast werd dat hij de lege tafels voor het bord wegtrapte om ruimte te maken om te vertellen over Indonesië.

De periodes en het maken van de schriften. Het maken van een eigen stoel (die nog steeds bij mijn ouders achter de piano staat) evenals het hoofd van Nelleke wat ik geboetseerd heb.  De twee toneelstukken, werkweken. De leuke logeerpartijen, op stap gaan en de verschillende feestjes samen met Wendi, Quintine, Trudie, Nelleke, Rachel, Maria en Bart en een heleboel anderen. Het eindwerkstuk en de presentaties daarvan en tot slot de geweldige eindreis naar Tsjechië.

Ik kan het enthousiasme waarmee Ignace Le corbeau et le renard voordroeg nog horen, net als de schaterende bulderende lach die volgde als er zich iets amusants voor deed. Maar ook de keren dat hij furieus werd op Wendi en mij wat dan voor ons steevast eindigde met de slappe lach. “misselijke meiden, jullie halen het bloed onder mijn nagels vandaan..” Wij: whahahahahhahha.

Tussen Wendi en mij ontstond al snel een hechte vriendschap. Wij zagen altijd de grappige kant van de dingen en konden daar dan ontzettend om lachen. Ook hadden we vaak serieuze gesprekken over wat ons bezig hield, waren wij onderzoekend, nieuwsgierig en in voor avontuur! Samen hebben heel wat avonturen beleefd.

Ik ging graag naar school, vooral het sociale gebeuren boeide mij enorm. Ik had het tijdens de lessen drukker met de mensen om mij heen dan met de lesstof. Thuis deed ik dan weer mijn best op de inhoud.  Later in de 10de klas begon ik mij ook tijdens de lessen te interesseren voor de inhoud en werd ik serieuzer. In de 12de merkte ik dat ik toe was aan iets anders. Door een gesprek met Rob Floor ben ik na de Vrijeschool naar de Noorderpoort gegaan. De doorslag gaf dat ik wilde gaan doen wat ik interessant vond. Zo kwam ik op het MDGO Sociale Arbeid.

Het vervolg

Wendi en ik wilden samen in Groning op kamers. Dat bleek moeilijk, daardoor belandden wij in Maarhuizen. Een piepklein dorpje waar de bus 1 keer per uur naar toe reed en waarbij de halte op een oeroud kerkhof uitkwam waar je dan overheen moest. Zeker als het donker was zagen wij daar van alles spoken. We huurden een piepklein arbeidershuisje aan het Pieterpad. Een absoluut idyllisch plekje, maar voor twee studentes van 19 was het een slechte keuze. Na een jaar gaven we de plek op en gingen wij los van elkaar ieder ons eigen weegs. De periode op de Noorderpoort was eentje die mij heel makkelijk afging. Het vervolg werd de NHL in Leeuwarden. Op de Vrijeschool was mijn interesse voornamelijk gericht op het sociale gebeuren om mij heen. Dat vertaalde zich door in de studie Culturele maatschappelijke vorming. Naast mijn studie hield ik er een bruisend studenten leven op na weliswaar voor Leeuwardse begrippen. In deze periode heb ik mijn grote liefde ontmoet.

Gezin

Vorig jaar op 25 mei waren wij precies 25 jaar bij elkaar en zijn wij getrouwd.

Het feestgezelschap bestond uit onze twee zoons. Milan en David, nu 19 en 16 jaar. Robert zijn dochter Isis 37 jaar en onze beste vrienden.

Met z’n vieren wonen wij aan de rand van een park in de binnenstad van Leeuwarden. In een oud pand met een weliswaar mooie maar voor mij te kleine tuin. De tuin compenseren wij door de natuur en de wateren veel op te zoeken met onze vlet en het gezamenlijke huisje in Drenthe van mijn moeders familie.

 

 

 

 

 

 

Milan woont op kamers in Groningen en studeert nu ISB aan de Noorderpoort. Hij is na de basisschool beland op de Vrijeschool in Groningen. Ook voor hem is de Vrijeschool een hele waardevolle periode geweest. Heel bijzonder vond ik het om via hem weer in contact te komen met deze periode. Er is veel veranderd maar ook nog heel veel het zelfde gebleven. Boukje Koolhaas is zelfs een tijdje mentor van Milan geweest. Nienke ontmoette ik zo tijdens een ouderavond online en ook Wendi liep ik hier weer tegen het lijf wat een zeer gezellig avondje in onze vroegere stamkroeg tot gevolg had.

David wilde absoluut niet naar de Vrijeschool. Alles wat hij daarvan van Milan zag sprak hem niet aan. Hij koos voor het Tjalling Koopmans college. Hij heeft het naar zijn zin op school, doet havo en gaat volgend jaar examen doen.

Carrière

Als ik terugkijk op mijn carrière dan is de rode draad altijd werken met mensen geweest.

Vanuit verschillende functies binnen het welzijnswerk heb ik met veel doelgroepen gewerkt. Ik hou ervan om met mensen te werken, deze stappen vooruit te laten maken, te laten groeien. Zodat zij vanuit eigen kracht de regie kunnen pakken.

Momenteel doe ik de coördinatie van het ontmoetingscentrum jonge ouders waarbij ontmoeting en ondersteuning voor jonge ouders centraal staan.

Naast mijn baan ben ik ook sinds 2020 met een eigen coaching bedrijf bezig Koets&koffie coaching (www.koetsenkoffie.nl) Dit doe ik samen met mijn veel oudere en goede vriendin.

Haar heb ik leren kennen via mijn werk en door ons gezamenlijke plezier en de passie voor het coachen is K&K ontstaan. Aangezien wij beiden een inkomen hebben hoeft K&K ons daar niet in te voorzien en kunnen wij precies doen wat wij leuk vinden. Inmiddels hebben wij een ruimte in het centrum van Leeuwarden.

Hiermee kom ik aan het einde van mijn verhaal in een notendop.

Ik zie er naar uit om jullie allemaal weer te zien!