Sjoukje Lenstra

Beste oud klasgenoten en leraren,

Ik heb hieronder een poging gedaan om jullie in vogelvlucht feiten en mijn belevenissen op chronologische volgorde te beschrijven.

Met mijn ouders Jochem en Anneke en mijn 1 jaar jongere broer Jan heb ik van mijn 4^e tot mijn 18^e in Meppel gewoond. Wij zaten op de Vrijeschool Meppel en mijn moeder werkte daar ook, eerst als handwerkjuf en invaller maar al snel had ze een eigen klas. Het was dus logisch dat wij naar de bovenbouw in Groningen gingen. Ik kan me nog herinneren dat we naar een open dag van het gymnasium in Zwolle zijn geweest maar dat leek me helemaal niks, zo kil in vergelijking met het warme bad van de Vrijeschool.

Het was wel een heel avontuur in het begin, bijna een uur met de trein, een fiets in de stalling op het station om naar de Wassenberghstraat te gaan, en naar allerlei moeilijk te vinden dependances. We gingen met een groepje uit Meppel: Maria, Rachel, Sanne, Yves, Florian en Bram. Met de verhuizing naar de Merwedestraat werd het een stuk makkelijker. Ik heb veel mooie herinneringen aan de kunstzinnige vakken van Anton, Emmy, Jan Erik, en Gert, en de periodes geschiedenis en kunstgeschiedenis. Ook kan ik me het concert in de Martinikerk nog goed herinneren, de voorloper van de voorjaarsconcerten van het Parcival college. Maar ook tosti’s verkopen in de pauze om geld te verdienen voor de eindreis.

Op school ging ik de eerste jaren het meeste om met Marieke, ik heb meerdere keren bij haar gelogeerd, we gingen naar het dorpsfeest in Roden,  en zij kwam bij ons toen we op de camping stonden aan het Leekstermeer, en in het huisje in Kalenberg waar we in vakanties naartoe gingen en waar mijn ouders op mijn 18^e definitief naartoe zijn verhuisd en nog steeds wonen. Marieke sprak liever niet over haar ziekte en ik heb het mezelf wel kwalijk genomen dat ik er ook niet goed over durfde te beginnen toen het slechter met haar ging. Ik kan me nog herinneren dat ze gezegd heeft dat ze op haar verjaardag weer thuis zou zijn, en ik heb me later vaak afgevraagd hoe ze dat bedoeld heeft.

Varen in Kalenberg met Marieke

De laatste jaren op school was Boudewijn mijn beste maatje. Het is jammer dat we elkaar daarna uit het oog verloren zijn, maar zo gaat dat nu eenmaal als je naar verschillende kanten uitvliegt.

Omdat mijn ouders verhuisd waren naar Kalenberg, was voor mij het NAC geen optie, we moesten eerst 30 minuten in de auto naar Meppel. Ik heb daarom in Zwolle via volwassenenonderwijs eerst mijn HAVO en het jaar daarop mijn VWO diploma gehaald. Veel herhaling en dus veel tijd om te sporten. Tijdens het laatste jaar op de bovenbouw was ik al overgestapt van de korfbalvereniging in Meppel naar DOS ’46 in Nijeveen waar ik nog een jaar op het hoogste niveau in de junioren gespeeld heb. Daarnaast een trainerscursus gedaan en een jeugdploegje getraind en gecoacht. Wel kreeg ik toen ik 18-19 was steeds meer last van hartritmestoornissen door een extra bundeltje waardoor het signaal veel te vaak doorgegeven werd. Door de ritmestoornissen en de medicijnen om dat te onderdrukken heb ik een periode niet kunnen sporten. Gelukkig was er een nieuwe behandeling in Utrecht mogelijk (RFA) die heel effectief bleek.  Ik heb nog tot mijn 25^e gekorfbald in het tweede van DOS ’46.

Na het VWO ben ik geneeskunde gaan studeren in Groningen, ik had een studentenkamer aan de Gorechtkade vlak achter het UMCG. Na 4 jaar studie begonnen de co-schappen, daarvoor was ik ingedeeld in Zwolle en daar ben ik gaan samenwonen met Jan, nu mijn man. Na 2 jaar co-schappen met een basisarts diploma op zak heb ik een paar maanden in Engeland stage gelopen in een hospice, omdat de palliatieve zorg daar al op een veel hoger plan stond dan in Nederland. Terug in Nederland kon ik in de Isala Klinieken in Zwolle blijven werken en kwam daar in opleiding voor interne geneeskunde. Na 4 jaar vooropleiding heb ik de laatste 2 jaar specialisatie medische oncologie in het UMCG gedaan, en sindsdien blijven werken als staflid.  Intussen was in  2003 onze dochter Daphne geboren, we waren toen inmiddels verhuisd naar Ruinerwold waar we een prachtige oude boerderij hebben laten verbouwen.  In 2006 zijn Bram en Olaf geboren, we wisten niet dat het een tweeling zou zijn, dat hoorden we een paar uur voordat ze met een keizersnee geboren werden. Groot geluk, 2 gezonde jongens! Jan had inmiddels zijn horeca bedrijf verkocht en is fulltime vader geworden.

Ons huis aan de Dr. Larijweg 58 in Ruinerwold

Onze kinderen hebben op de Vrijeschool in Meppel gezeten en zijn daarna naar het Parcival college gegaan. Daphne heeft vorig jaar HAVO examen gedaan en doet nu de CALO in Zwolle. Bram en Olaf zitten elk in een HAVO klas, Olaf heeft Jan Erik als mentor, hoe bijzonder is dat! Verder korfballen ze alledrie bij DOS ’46 in Nijeveen en geven Daphne en Bram en ook Jan trainen aan jeugdploegjes. Voor onszelf is het sporten voornamelijk mountainbiken en hardlopen, en we hopen nog altijd op een Elfstedentocht…

Met Daphne bij de korfbalfinale in Ahoy 2022 (zij zat reserve bij A1)

Bram, Jan, Daphne en Olaf na een bergwandeling in Oostenrijk zomer 2021

Mijn werk bestaat uit patiëntenzorg , onderzoek en onderwijs, en mijn aandachtsgebieden zijn hoofdhalskanker en tumoren van de urinewegen. Ons vak is heel sterk in ontwikkeling waarbij de laatste jaren vooral de opkomst van de immunotherapie een groot verschil maakt. Dat maakt het werk ontzettend dynamisch, we hebben steeds meer te bieden. Samen met een patiënt beslissen hoe de behandeling er het beste uit kan zien vind ik ontzettend waardevol in alle fasen van de ziekte. We zijn in 2014 nadat ik mijn promotie onderzoek had afgerond met het hele gezin voor een paar maanden naar Toronto verhuisd. Ik heb daar een clinical fellowship gedaan in het Princess Margaret Cancer Center en de kinderen gingen daar naar  de Waldorf Academy (Vrijeschool, kleuters t/m klas 8). Dat was een onvergetelijke tijd.

Afgelopen jaar hebben we een grote landelijke studie gecoördineerd naar het effect en de veiligheid van COVID vaccinaties tijdens chemotherapie en immunotherapie, de studie loopt nog steeds trouwens voor de effectiviteit op de langere termijn.

Internationaal werken we veel samen op het gebied van studies naar nieuwe behandelingen, maar ook maken we bijvoorbeeld richtlijnen voor hoe je kwaliteit van leven moet meten en analyseren. In de coronatijd ging dat voornamelijk digitaal, maar inmiddels zijn congressen weer grotendeels face to face. Helaas kan ik daardoor niet bij de reünie zijn, ik ben gevraagd een verhaal te houden op het grootste jaarlijkse internationale congres in Chicago op 4 juni, dat kon ik niet afslaan. Ontzettend jammer dat dit in hetzelfde weekend valt, ik keek er erg naar uit om iedereen een keer weer te zien en te spreken.

Ik hoop dat het goed met jullie gaat en dat de reünie een groot succes is!

Groet, Sjoukje