Als Ignace zegt dat ik mijn huiswerk niet gemaakt heb voel ik me meteen aangesproken. Dat is anders dan toen ik zelf op de middelbare school zat. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit huiswerk gemaakt heb.
In “86 studeerde ik af aan de kunstacademie. Er was toen weinig hoop op werk. Op de stapel sollicitatiebrieven hing ik tussen nummer 70 of 80. Mijn lief werkte op Vrije school Nijmegen en dan wordt je automatisch ingelijfd bij de sekte. Dat je er niks vanaf weet of er zelfs sceptisch tegenover staat maakt niks uit. Je bent het vriendje van een geliefde juf, dus dat zit wel goed. Toen ze daar hoorden dat ik ook een diploma van de pedagogische academie had kreeg ik meteen een zesde klas aangeboden. Een cultuurschok werd geboren, zowel voor de kinderen als voor mijzelf, maar we hadden plezier,waren dol op elkaar en er werd ook nog wat geleerd. Met de collega’s had ik het soms aan de stok, want toen begreep ik de antroposofische mores nog niet helemaal. Nijmegen was strenger in de leer dan Groningen.
In 1987 hoorde ik van Ruud Eichelsheim, die nog collega was geweest op de V.S Nijmegen dat er een vacature op de bovenbouw in Groningen was. Ik had op dat moment de zevende klas, die hoorde toen nog bij de onderbouw. Ik zou zelfs ook nog de 8e klas gaan doen. Het sollicitatiegesprek duurde meer dan een uur, maar ik had het gevoel dat het maar vijf minuten waren, zo ontspannen ging het,ondanks dat er een zware delegatie van vijf mensen bij waren. Leonie liet me het tekenlokaal zien in de Snelliusstraat. Het leek alsof een bulldozer een paar keer papier en verf heen en weer had verschoven. De composthoop(stilleven van wintergroenten) waar Boudewijn zich altijd aan ergerde, was een oase van structuur vergeleken met de puinhoop in het lokaal. Ik vond het fantastisch! Dit schept mogelijkheden. Toen Leonie me naar het station bracht zei ik; misschien tot ziens. Leonie antwoorde, tegen alle regels in, doe niet zo gek,je weet toch dat je aangenomen bent.
Groningen voelde meteen als een warm bad en jullie hebben daar zeker aan bijgedragen. Ik was onder de indruk van het niveau en de motivatie waarmee jullie aan het werk waren. We leerden elkaar kennen in de negende klas en ik had het gevoel dat het allemaal heel erg vanzelf ging. Het etsen had verschrikkelijk kunnen ontsporen, maar jullie hadden veel discipline. Remi stuurde het proces soms bij. Het heeft me alleen verbaasd dat ik nog nooit een boze reactie van de ouders van Hedi heb gekregen. Etsinkt krijg je slecht uit je kleren en van je gezicht.
Ik heb in korte tijd veel geleerd en wat ik niet wist blufte ik me wel doorheen. Ik was enthousiast en stortte met hart en ziel op de school. Het voelde als bijzonder dat je hiervoor zelfs betaald kreeg. Er kwamen taken bij, meer uren, werkgroepen in het land, had uiteindelijk een volledige baan, werd gevraagd om mentor te worden. Ons tweede kind werd geboren. Mijn eerste eindreis was 17 dagen lang. Het leuke van werken op de Vrije school is dat je het 24 uur per dag kan doen en dan is er altijd nog wel iets te perfectioneren. Ik ontdekte op de harde manier dat je voorraad energie eindig is. Een paar jaar nadat jullie van school af waren werd ik overspannen en ben bijna een jaar thuis geweest. Voor mij was het, achteraf gezien, een cadeau. Ik begon mijn beeldend werk weer op te pakken en ben me daar steeds meer in gaan ontwikkelen. Vooral in tekenen en grafiek. Door in samenwerkingsverbanden aan het werk te gaan zijn er mooie kunstenaars vriendschappen ontstaan.
Op school leerde ik mijn grenzen te bewaken. Ik zag mijn werk niet langer meer als een heilige missie, maar als zeer zinvol en leuk werk. Ik heb de school enorm zien groeien, wat leerlingenaantal betreft, en zien veranderen tot een professionele organisatie. Dat heeft voor- en nadelen. Een kleine, informele, organisatie zoals jullie hebben meegemaakt, is een veilige bedding waarin veel mogelijk is. De informele sfeer helpt m.i. meer bij de ontwikkeling. Toch vind ik het mooi dat we iets van dat informele karakter hebben kunnen bewaren, ondanks onze grootte. (950 leerlingen) Ik merk dat ik tegen mijn aankomend pensioen op zie en ben er veel mee bezig. Al weet ik ook dat ik minstens net zo druk, ga krijgen als daarvoor. Maar……jongvolwassenen zijn zulk leuk en inspirerend volk. Dat zal, hoop ik, altijd hetzelfde blijven. Nu ik de kinderen van Sjoukje, Nienke, Danny, Bart, Ludi en Wendi in de klas heb begint de cirkel al aardig rond te worden of zal ik doorgaan tot de kleinkinderen komen?
Geef een reactie