Ik zie rond in de wereld…
Ik denk geregeld met veel plezier terug aan mijn tijd op de Vrije School en ik ben eigenlijk ook altijd heel blij geweest dat ik op deze school heb gezeten. Oké, het was natuurlijk absoluut niet stoer om te zeggen dat je op de VS zat, omdat mensen altijd dachten dat wij daar niks leerde en dat wij alleen maar zaten te breien, te haken en onze stoelen zelf moesten maken.
Achteraf, vooral in deze tijd waarin alle systemen zwaar onder druk staan en wij als mensheid moeten veranderen, snap ik de filosofie van de VS steeds beter. Geregeld denk ik terug aan de dagelijkse spreuk die wij iedere ochtend opdreunden ‘Ik-zie-rond-in-de-wereld, waarin- de-zon’ Tegenwoordig, nu ik 48 jaar ben, begrijp ik de spreuk veel beter.
Al vanaf de kleuterschool zat ik op de VS en speelde ik met de wollen poppetjes op de seizoenen tafels. Was ik de pinkster bruidegom en Nienke Vermaak mijn bruid.
Mijn moeder kreeg eens de vraag van de lerares: ’Tja, wij krijgen hem maar niet in het sprookje’. Gek genoeg ben ik later mijn geld gaan verdienen in de verhalen business, de filmindustrie.
Ik ben nooit een echt VS-kind geweest. Mijn vader, van oorsprong onderwijzer, in het dorp Zevenhuizen waar ik ben geboren, was geïnteresseerd in alle nieuwe onderwijsvormen en media technologieën. Mijn moeder verkocht de nieuwste gadgets en snufjes op huishoudbeurzen in heel Nederland. Met mijn vader keek ik VPRO (Van Kooten en de Bie en We zijn weer thuis) Met mijn moeder keek ik naar Veronica, Dynasty, Flodder, en Count Down. Iedere keer als er op school een bazaar was genoot ik van de zelfgebakken cake, terwijl ik door mijn klasgenoten gretig van mijn mierzoete, in de winkel gekochte, zoete koekjes werd beroofd.
Tot de 4e klas was ik vrij onzichtbaar en vergat de lerares soms dat ik nog ergens in een hoekje, onder een tafel zat te spelen, als zij de klas wilde afsluiten. Vanaf de 4e of 5e klas (Merwedestraat) toen Martijn in de klas kwam, ging ik mijzelf laten zien. Vanaf die tijd werd ik geregeld op de gang gezet omdat ik stoer liep te doen in de klas, omdat ik aandacht wilde van Johanneke Birnie. Ik herinner mij het schoolplein waar ik met mijn gang ‘The Warriors’, bestaande uit Hugo Lampe (mijn achterneef) en Maurits Collie, rondjes paradeerde (hoezo geloofde ik niet in sprookjes) rond het dansgroepje van Halina Reijn, die toen nog heel klein was.
 |
 |
Vanaf de Merwede gingen we naar de Wassenbergstraat, waar ik mij eigenlijk weinig van kan herinneren en daarna verhuisden we weer naar de Merwede waar ik de beste tijd ever gehad. In deze periode kwam ik met alles in aanraking waar ik nog steeds van houd: muziek, toneel, film, optredens en natuurlijk vele liefdes.
Als ik met mijn zoon van 17jr praat over school in het algemeen, dan vindt hij het maar saai. Ik vond iedere dag leuk en achteraf heel spannend. Maar goed, misschien dacht ik er toen heel anders over. Ik herinner mij de discussies met meester Ruud, de klusjes van Harry en muzieklessen van Monique. In de 11e klas was ik zo klaar met altijd maar die focus op klassieke muziek, dat ik voor Monique een boek had gekocht (Pop in de klas), waarin de gehele geschiedenis van de popmuziek werd verteld. Ik zei tegen haar:’ kijk, dit is waar wij in geïnteresseerd zijn, waar ons leven om draait’. Daarna hoefde ik niet meer in de klas te verschijnen.
Van de VS kreeg ik na de 12e klas jaar het schooladvies: KMBO, waarmee ik misschien lichtman kon worden in de televisie-industrie. Met één groot vraagteken liepen mijn ouders en ik de school uit. Ik heb mij toen aangemeld voor Havo Ster (2jr in 1) op het Noordelijke Avond College en ik ging op kamers wonen boven de kroeg van mijn moeder (heel gezellig, maar niet echt slim). Na 5 maanden adviseerde mijn vader bijles en met keihard werken haalde ik op de valreep mijn havodiploma met 5 zessen en een 5. Ik herinner nog goed de zucht van mijn vader. Hij was verlost!
Met Martijn ging ik naar de HKU waar wij de studierichting Audiovisuele Media gingen studeren. Deze opleiding was ook de titel van het eindwerkstuk van Martijn en tegenwoordig ben ik studieleider (opleidingsmanager) van deze studierichting. Na mijn studie ben ik de filmindustrie ingerold en aan de slag gegaan als producer van lange en korte films, commercials, opdrachtfilms en deed ik wat mijn vader deed als audiovisuele mediakundige. Veel later in mijn carrière heb ik ook nog 1,5 jaar een restaurant gehad Dok du Nord, aan het IJ in Amsterdam, wat helaas tijdens corona moest sluiten.
Vroeger was mijn visie dat ik eerst een hot shot filmproducent zou gaan worden in Amerika en daarna misschien, als ik 40 jaar zou zijn, wel eens zou gaan nadenken over kinderen. De realiteit was echter dat ik op mijn 28ste, de vrouw van mijn leven (Esther) tegenkwam, bizar verliefd werd en op mijn 30ste vader werd van een zoon, genaamd Benjamin. Drie jaar later kreeg hij er een zusje bij, Loïs Berber. Twee prachtige kinderen met talent en ambitie voor muziek. We leven in Amsterdam Noord, in een fijn huis met vlak bij mij in de buurt mijn eerste grote liefde, maar vooral hele goede vriendin Trudi Westen.
Naast ons huis in A’dam, heb ik ook een vakantiehuisje gebouwd op een camping in Nieuw Amsterdam, Drenthe. Zonder enige ervaring, maar wel met de overtuiging dat het kon, heb ik dat huis met vele vrienden gebouwd. Eén van de lessen die ik heb geleerd op de Vrije School. Je kan alles zelf maken, als je er maar in geloofd.
Er valt natuurlijk veel meer te vertellen en ik ben enorm veel vergeten, maar het is wel even genoeg zo. Ik ben vooral benieuwd naar alle andere verhalen.
….tot wasdom mogen komen….
Wiendelt
Geef een reactie