Bram Alefs

Hallo iedereen, het is leuk om te horen dat er een reunie aan zit te komen. Ik ben benieuwd hoe het met jullie zo gaat en wil graag de verhalen horen, oude herinneringen ophalen enzo. Tegelijk is het ook wel een confrontatie met jezelf en wat ervan geworden is. Gek dat er toch zoveel jaren om zijn, en het voelt alsof je gisteren nog in de oude schoolklas zit.

Met mij gaat het zover goed. Ik woon nog altijd in Nederoostenrijk, met dezelfde vrouw die mij destijds hierheen heeft weten te slepen. We hebben drie kinderen die in 2022 de ongelovelijke leeftijden van 12, 16 en 18 bereiken. Beroepsmatig ben ik wat rondgezwerven tussen universiteiten en instituten voor toegepast onderzoek AIT in Wenen en uiteindelijk TNO in Den Haag. In 2009 ben ik gestopt vanwege chronische vermoeidheid, daarover later meer. Sinds die tijd ben ik voltijd thuis, zit de kinderen achter de vodden, maar ook als ondersteuning voor mijn vrouw. Ik probeer sportief te blijven, doe wat aan fietsen en hardlopen en in wat recenter verleden ook aan triatlon-training. Ik wandel veel langs de Donau, waar we dichtbij wonen. Voor de stappen, maar ook om het hoofd te luchten en bevrijden van fixe ideeen.

Chronische vermoeidheid, vaak afgekort met CFS (chronicle fatique syndrome) is een bekend phenomeen, waarvoor er helaas geen eenduidige heilmethode bestaat. Bij mij kwamen massive vermoeidheidstoringen als gevolg van een long-ontsteking tijdens een drukke periode thuis en op het werk. De vermoeidheid ging gepaard met een combinatie van verdere symtomen, zoals pijn in spieren en ledematen, uitval van herinneringsvermogen, snelle afval van concentratie en spierkracht (ik bespaar jullie de volledige lijst). Dat is vrij typisch voor CFS, maar omdat er medisch geen directe diagnose-methode is, duurt het best lang voor je een volledig beeld van de situatie krijgt. Het heeft meerdere maanden geduurd voordat andere mogelijke oorzaken uit waren gesloten; en jaren voor ik zelf een min-of-meer bevredigende omgang heb gevonden. Nu, na twaalf jaar ben ik veel symtomen kwijt, en geniet grotendeels een normaal leven, met kleine beperkingen en vooral veel rust.

Wat meer is, in deze twaalf jaar heb ik veel geleerd over mezelf, hoe mijn lichaam reageerd op sociale en physische omgevingsfaktoren, voeding, sociale omgang en een zeker respect voor het leven. In loop van de tijd ontwikkel je andere zichtswijze op jezelf en je omgeving en gek genoeg ben ik veel minder op mezelf gericht dan vroeger. Je ruilt gedrevenheid in voor mens-zijn – met alle voor- en nadelen die dat met zich meebrengt. Of zoiets. Geen angst, op een paar uiterlijkheden na ben ik nog altijd dezelfde, zoals gezegd alsof we gisteren nog in de klas zaten. Ik ben benieuwd hoe het jullie gaat, tot volgend jaar, en zoals we in Oostenrijk zeggen:

G’sund Bleib’n!

 

Veel groeten, Bram

---

Oja, een fototje hoort er ook nog bij: Ik dacht aan een van mij met dochter Sophie (10) op haar circusfiets.

Verder heb ik vannochtend een paar snap-shots met mijn low-pixel mobieltje gemaakt over hoe wij zo in Oostenrijk leven. Bijvoorbeeld: de kersenboom in ons bescheiden tuintje, uitzicht op de Donau richting Wenen (waarschijnlijk verpixeld) en Greifenstein. Blik op ons stadje Korneuburg vanaf het terras,

Christiaan en Julia bij home schooling (5e en 6e gymnasium= 9e, 10e op de vrije school). Een tekening van Sophie en natuurlijk (kort geleden opgegraven): de stoel van de vrije school, als pronkstuk in onze huiskamer. Ignace, ik ben erg geholpen als je wat uit kan zoeken.

Verder (voor wie het echt weten wil).

Na de vrije school heb ik eindexamen gedaan op het noordelijk Avondcollege, na een jaartje free-wheelen op de fiets door westelijk Africa, klein Asie en Morocco heb ik vanaf 1994 natuurkunde gestudeerd in Groningen en Grenoble (Frankrijk). In 1999 ben ik afgestudeerd op het gebied van bio-physica. Daarna ben ik naar Wenen verhuisd waar ik in 2002 gepromoveerd ben aan de technische universiteit over neuronale spraakverwerking. Vervolgens werkte ik bij een spin off van Austrian Institute of Technology (AIT) in Wenen – op het gebied van computer vision. Vanaf 2008 werkte ik bij TNO-defensie en veiligheid in Den Haag.

Isabella, mijn vrouw, studeerde van 1991 tot 2000 architectuur aan de technische universiteit Wenen en Grenoble. Vanaf 2001 werkt ze bij een architectuurbureau in Hollabrunn, Nederoostenrijk. Ze is  blij met elk project dat niet op haar werktafel landt. We trouwden in 2003, kinderen zijn boven genoemd. Haar ouders wonen in Wenen en ze zijn een fantastische hulp en sparring-partner voor onze kinderen.

Mijn jongere broer Hugo (1 jaar onder ons op de vrije school) studeerde kunstgeschiedenis in Groningen, daarna stedenbouw in Rotterdam. Hij woont samen met Ellis en werkt in Haarlem bij de gemeente op het gebied van cultuurbehoud.

Mijn oudere broer Koen (2 jaar boven ons) heeft veel gereisd. Hij is afgestudeerd in culturele antropologie aan de UvA, waar hij ook werkt als manager van de sportschool. Hij is getrouwd met Pauline en sinds februari dit jaar (2021) hebben ze een dochter: Vesper.

Onze vader, Gerard is in 2016 met 75 plotseling overleden. Hij was tot op het einde gezond en deed veel aan sport. Best wel een schok. Mijn moeder Hermie woont nog altijd aan de Prins Bernhardsingel in Meppel, tegenover Ron en Milou, de ouders van Florian. De ‚oldies‘ zijn nog altijd even goede vrienden. Hermie is erg actief, helpt veel oudere mensen en pleegt veel kontakten. Ik ben trots op haar.

Verder heb ik foto’s gevonden uit mijn archief vanaf 1997 (de tijd toen ik Isabella leerden kennen). Die zet ik graag op het album. Oudere foto’s zijn om goede of slechte redenen ‚verdwenen‘. Daar moet ik werk van maken (met alle decentie).

Ignace, in voorveld bedank ik je voor je bemoeiingen. Ik beter graag na, behalve dan mijn nederlandse spelling en uitdrukswijze (die is ‚im Keller‘, zoals we hier zeggen). Veel groeten, nogmaals, dd. 30 april 2021. En nu moet ik boodschappen doen (ik ben bijna vergeten dat het hier morgen een feestdag is!)

Bram