* 18-2-1948 – † 21-2-2010
Emmy werd op 18 februari 1948 geboren als Emmy van Breda. Ze had een oudere broer en een jongere zus. Na haar middelbare school studeerde ze korte tijd Frans. Ze trouwde op 19-jarige leeftijd met Ruud Venekamp. Ze kregen drie kinderen: Danja, Arjen en Josanne. Emmy bleef thuis voor de kinderen zorgen, totdat Josanne zo’n 18 jaar oud was. Emmy had in die tijd een diploma handwerken gehaald, waarmee ze later les zou geven. In 1979 verhuisde het gezin uit Amstelveen naar het hoge Noorden, Houwerzijl om precies te zijn. Ruud ging daar lesgeven in de Onderbouw, en Emmy ging helpen in diezelfde Onderbouw bij het op poten zetten van de bibliotheek. Later kreeg ze de mogelijkheid om les te gaan geven op de Bovenbouw: textiele werkvormen. En er werd gevraagd het mentorschap op zich te nemen. Ze deed dit met een enorme inzet en intensiteit, hoewel ze ook veel twijfels en onzekerheden had. Emmy was eerlijk en recht door zee. Ze kreeg problemen met haar ogen, en op jonge leeftijd, ± 56 jaar, werd ze volledig arbeidsongeschikt verklaard. Maar ze ging niet bij de pakken neerzitten. Ze haalde een diploma voor voetreflextherapie en bouwde aan huis een kleine praktijk op. Ook dit deed ze met volle inzet en overtuiging. In 2009 werd bij Emmy longkanker geconstateerd en op 21 februari 2010 is ze overleden. Ze was toen net 62 jaar geworden.
Anton Klein schreef ooit:
“Emmy was onvoorwaardelijk betrokken bij de leerlingen van haar klas. Zoals je bij het voetbal naar de bal moet blijven kijken als je tegenstander een schijnbeweging maakt, zo bleef zij de mens zien achter de schijnbewegingen die jongens en meisjes op die leeftijd maken.”
Ruud Venekamp
Reacties op Emmy van klas 12ab
Een mooie lieve warme vrouw was het. Ondanks mijn thuis situatie gaf zij mij altijd een warm en veilig gevoel op school daarvoor ben ik haar dankbaar
Francisco
Emmy bracht mij mijn liefde voor handwerken. De hangmat die ik weefde zwerft nog steeds rond in ons huis. Ook naaide ik een lange blauwe jurk met knoopjes. Had ik toen maar wat meer geduld gehad, de jurk had er dan vast meer uitgezien zoals ik hem bij elkaar fantaseerde . Emmy hield stug vol, daar ben ik haar ook erg dankbaar voor .
Lidewij
Het bijzondere is dat deze hele dag gaat over een leraar die even echt naar een leerling kijkt of moet kijken… Toen Francisco mij wees op deze foto via messenger schreef ik op mijn Instagram bij de foto van mij Frans en Bart deze tekst: Vaak vertel ik in trainingen over mijn “grote bek oplossing” uit mijn middelbare school tijd. Net niet de rust en veiligheid in je brein hebben om Franse woordjes te leren en ze vervolgens op papier te krijgen. Daar word je op afgerekend. Het is niet anders. De trechter van ons schoolsysteem heeft zo z’n lastige kanten. Je krijgt er overtuigingen van waar je de rest van je leven mee in het reine moet zien te komen. Maar hoe doe je dat? Hoe zorg je dat je niet constant voelt dat die ene leerkracht gelijk krijgt “Het wordt nooit wat met jou…” EN dat je je nog een beetje okay voelt onderweg. Het ego zorgt ervoor dat je door dit soort hobbels op je levenspad, harder gaat lopen. Dat is het voordeel. De beste bloemen groeien immers op stront .Maar alleen maar opgejaagd worden door spoken uit je verleden voelt niet relaxed. Voor mij helpt het door goed te kijken naar dit soort foto’s (zie ook pakje shag in de borstzak ). Deze jongen lijkt stoer, doet stoer en heeft veel schild rondom zijn Maar wat zit daar achter? Wanneer je daar achter komt wordt het rustiger. De vraag is dus; wat gebeurde er in je binnenwereld toen de buitenwereld harder werd en je daar nog niet met zelfvertrouwen in kon bewegen? Dat zien en daar vrede mee krijgen is een mooie tool die ik iedereen gun. Travel light! Links van mij op deze foto staan Bart en @franciscosalemink Mannen waarmee het goed gaat en waar ik trots op ben.
Het mooie was dat Emmy mij (en ik denk zelfs ons allemaal) ECHT zag. Bij het lezen van de quote van Anton moest ik dan ook een klein traantje weg pinken.
Jonas
Geweldige collega en dierbare vriendin
Anton